Uitgeput

Vandaag gewandeld van Shap naar Kirkby Stephen. Het landschap bleek dramatisch veranderd: een glooiend land, vol boerenbedrijven, mn schapenhouderijen. Met enige regelmaat staken we een heidegebied over. De track van vandaag was 34 km. Die paar hoge heuvels lagen natuurlijk op onze route. Toen we rond 19.00 aankwamen, waren we uitgeput. Ook hier echter een warme ontvangst met thee en scones. Later meer uitgebreid verslag.

weer enkele reisverslagen

8 mei: Rustdag in Grasmere. 
Sherpa, het vervoersbedrijf dat onze zware bagage van B&B naar B&B brengt had dit zo ingeplanned voor ons. Wat ons betreft had het nog niet gehoeven; we zijn niet moe en we zijn erg benieuwd naar de rest van de wandeling. Maar goed, Grasmere is een aardig stadje en het is goed te belopen vanuit de B&B waar we zijn ondergebracht. Tijd voor het kopen en schrijven van wat kaarten en
vooral om maar wat te luieren. De boys die de B&B runnen willen onze vuile was wel wassen, dus zo'n rustdag is praktisch gezien wel handig.

Erik had zich erg verheugd op het draadloze netwerk dat in deze B&B zou zijn. Helaas lukt dit niet. Gelukkig is hij niet voor één gat te vangen en via via lukt 't alsnog de blog aan te vullen met recente informatie.

9 mei: Grasmere-------Patterdale.
Voor we vertrekken even met ma gebeld  om haar te feliciteren met haar verjaardag.
We zijn moe van het rusten  en willen weer graag op weg ! Eenmaal op weg blijkt dat de spieren en gewrichten zwaar en ingekacheld aanvoelen. Als dan ook nog eens de route flink omhoog gaat hebben we allebei een dikke dip. Ieder voor zich (blijkt later) vraagt zich af waarom we in vredesnaam aan de C2C begonnen zijn. Dat zijn dan de momenten dat je je wel heel erg bewust
bent van elke stap die je zet.

Maar je weet, elke stap brengt je ook weer dichter bij het eind. Niet zeuren dus, en doorgaan !

Over de top van de heuvel worden we beloond met een mooi uitzicht op een meer en een pad dat omlaag loopt. Aan de kop van het meer staan we voor drie keuzes:1. we nemen de hoogste route via de zgn. Helvellyn (950 m.) 2. we nemen de zgn. St.Sunday Crag (841m.) of 3. we nemen de route die glooiend door het dal naar Patterdale leidt.

We kiezen voor de tweede optie. We hebben geen zin in de enorme klim van de Helvellyn, daarnaast is de top regelmatig onzichtbaar i.v.m. Mist. We gaan de Sunday route doen; het is per slot van rekening ook zondag. Gauw zijn we alweer aan het klimmen, het gaat wat sluipend, maar ook hier moet hoogte overwonnen worden.

Het weer werkt fantastisch mee; een lekker zonnetje ! De top blijkt pas bereikt als we een viertal beklimmingen hebben gedaan. Daarna één lange afdaling naar Patterdale; op sommige stukken héél steil en daardoor ook wel eng. In het dal wacht ons de "White Lion", een leuke ouderwetse
pub met vloerbedekking op de grond en rode pluchen banken en stoeltjes.

Een WhiteLion Ale voor Erik en een sappie voor Anita. In de pub kunnen we ook eten, dus we hoeven de deur niet meer uit. Benieuwd wat morgen ons brengt. Ons gidsje beschrijft de wandeling van Patterdale naar Shap immers als de zwaarste van de gehele wandeling. Vandaag hebben we weer
gehad; de spieren zijn weer voldoende opgerekt en het lopen geeft geen problemen. Na elke tocht is daar alleen eigenlijk maar een grote voldoening !

10 mei Patterdale – Shap
We werden al door onze gids (het boekje) gewaarschuwd: deze etappe was weliswaar niet de langste van de hele wandeling, maar zou zonder twijfel de meest vermoeiende zijn.

We hebben het geweten.

Na het verlaten van de White Lion, zien we al dat de bergtoppen om ons heen zijn bedekt met een
laag sneeuw. We houden het er voorlopig maar op dat de sneeuw de afgelopen nacht is gevallen. Patterdale ligt in een vallei, dus we kunnen onmiddellijk stevig klimmen. Het pad voert ons steil omhoog naar de eerste toppen: de Stone Rigg, de Brock Grag en later de Knott. Het gaat stevig omhoog maar we merken dat onze conditie vooruit gaat. Tot onze verrassing begint het te sneeuwen. Er staat voortdurend een koude noordoostelijke wind. Ik trek mijn windjack aan en Anita haar
handschoenen. Na de Knott (739 mtr), klimmen we direct door naar de Kidsty Pike (780 mtr: het hoogste punt van de C2C route, tenzij je, zoals wij gister, alternatieve routes hebt gelopen). Het is een flinke klim maar ook deze redden we inmiddels zonder al te veel rustpauzes. We dalen weer af en lopen achter een groepje mannen aan in de richting van een... enorme stapel stenen (een soort pilaar)....

Dat is vreemd: die wordt nergens genoemd. We bekijken onze kaart nog eens en alles lijkt te
kloppen... alleen, dat meer waar we zo langzamerhand op af zouden moeten lopen, dat ligt toch wel erg ver weg... We besluiten een aantal rustende wandelaars om hulp te vragen. Deze helpen ons snel...uit onze droom: we zijn veel te ver doorgelopen.

De hoogte die we net hebben beklommen heet "High Street" en niet voor niets: ze voert je over 830 meter! En ja, helaas, I'm deeply sorry, you must go back (ze blijven gruwelijk beleefd, die Engelsen). Dus voor de tweede keer beklimmen we de High Street. Op de kaart zien we een zijpad wat uiteindelijk, via een andere bergrug, ook naar het Haveswater reservoir leidt. Maar welk zijpad
moeten we nemen? Een wandelaar die na ons omhoog komt klauteren helpt ons vriendelijk verder. Hij wijst op de kaart de route aan en bevestigt dat deze route inderdaad uiteindelijk op hetzelfde punt eindigt.

Vol goede moed, we zijn inmiddels toch al snel 1 ½ uur kwijtgeraakt, schieten we dit zijpad in. Wat volgt blijkt een nachtmerrie: bijna loodrecht omlaag klauteren, stukje over een uiterst smal geitenpaadje over de bergrug en vervolgens opnieuw steil omlaag. Tot onze ellende bleek deze rug halverwege ook nog verschillende flinke beklimmingen in te houden. Al met al zien we het meer nu snel naderen, maar we bevinden ons nog op een enorme hoogte. We houden ons hart vast voor de "grande finale" aan het eind.

Met recht.

Hoe we dit zonder parachute hebben gered, is me nog steeds onduidelijk, maar na een afdaling, soms recht omlaag, van ruim een uur, staan we dan eindelijk aan de oevers van het Haveswater reservoir: ooit één van de kleinere lakes, maar door de aanleg van enkele dammen, inmiddels het belangrijkste waterreservoir. Het schijnt dat op de bodem van het meer nog enkele gehuchten liggen, dat wil zeggen: verdronken gehuchten dan.

Wij besluiten de weg te volgen aan de rechterkant van het meer, in plaats van de Wainwright route links van het meer. Onze knieën, enkels en zenuwen moesten even tot rust komen. Wat volgt is een lange, lange wandeling. Langs het meer (duurt eindeloos), door de landerijen richting Shap. Zelfs Shap Abbey kan ons niet meer bekoren: we stormen door.

Shap blijkt een langgerekte plaats te zijn en onze B&B ligt 10 minuten buiten deze plaats. We zijn doodmoe wanneer we aankomen. De ontvangst door de landlady is echter zo gastvrij en vriendelijk (ze holt direct naar de keuken om een grote pot thee en cakes voor ons te maken), dat het leed snel is geleden. De kamer is perfect, met een hete douche. Als we beiden opgefrist zijn, is het
inmiddels 20.00 uur. We besluiten dat het mooi is geweest: we hebben nog wat fruit en koek en chocolade in de rugzakken en doen daar ons maal mee. Het was een uitputtende en zware dag, maar we hebben het toch maar weer mooi gered.

Samen.

Sneeuwwandeling

Vandaag fantastisch avontuur gehad. Wandeling hoog in de bergen en nog verdwaald ook. Het sneeuwde! Via een alternatieve route (Stijl omlaag! Doodeng!) ons pad weer gevonden. Nu worden we in Shap verwend door een schat van een landlady. Later meer uitgebreid verslag.

het wandelen

Even enkele opmerkingen over het wandelen op zichzelf: toch onze
belangrijkste bezigheid de afgelopen dagen :) Ik begon deze blog met me
af te vragen hoe je je kan voorbereiden op een tocht als deze.

Nauwelijks.

We hebben uiteraard de nodige kilometers in Nederland
gelopen. De weken voorafgaand aan C2C, wekelijks een tocht van ruim 30
kilometer en dagelijks plm. 5.

Uiteraard, het belangrijkste verschil met Engeland is: in Nederland is alles volledig plat.
Wandelen heeft hier dan ook een volstrekt ander karakter: er wordt niet geklauterd en er
vinden geen afdalingen plaats. Belangrijk zijn hier vooral je uithoudings- en doorzettingsvermogen.

Overigens, uitstekende eigenschappen om getraind te hebben wanneer je aan C2C begint: je hebt
ze beide nodig.

Het wandelen in heuvels in de categorie als in het lake district... daar kun je je nauwelijks op voorbereiden. Het dagelijks wandelen is de training die je ondergaat en dat merken we goed: de
beklimmingen en afdalingen op de derde dag gingen alweer veel gemakkelijker dan op de eerste.

Een ander belangrijk verschil met Nederland: in Nederland zijn de routes over het algemeen zo aangegeven dat je wel vrijwel blind moet zijn, wil je de weg kwijtraken. Hier niet: de route kent geen eigen markering. Soms staat er ergens een wegwijzer, soms een bordje op een hek en,
vooral boven in de heuvels, stapeltjes stenen ("cairns"). Maar ook heel
vaak moet je het zelf maar uitzoeken. Het is allemaal niet zo georganiseerd.

Er zijn ook voortdurend alternatieve routes. Je hebt dus een goede kaart en beschrijving nodig. Voor als het nodig is, heb ik nog een gps en kompas in mijn rugzak, maar die zijn nog niet gebruikt.

Goede materialen, dat is echt belangrijk.

Wij hebben al jaren goede wandelschoenen, daar hebben we echt in geïnvesteerd. Onze schoenen zijn
van de B/C categorie. Hierbij moet je je voorstellen dat wandelschoenen van de D-categorie, schoenen zijn voor wandelingen in het hooggebergte. De A-categorie zijn de lichtste. Wij hebben dus redelijk stevige schoenen: goede bescherming van de enkels (heel noodzakelijk) en een
goed profiel van de zool. Tot onze verrassing, we hadden er geen ervaring mee, goede wandelstokken. Het is echt onvoorstelbaar hoeveel lol we hiervan hebben. Ik durf de stelling wel aan dat, met mijn aanzienlijke gewicht (Erik), deze wandeling voor mij en vooral mijn knieën ondoenlijk was geweest zonder mijn wandelstokken. Ze vangen steeds een aanzienlijk deel van het gewicht op. Ik heb nauwelijks last van mijn knieën. Ja, natuurlijk, na een afdaling als gister naar
Grasmere, steil omlaag, dat voel ik. Maar als ik om me heen kijk, ben ik
dan niet de enige. Verder hebben we goede wandelsokken aan: deze helpen de conditie van de voet in orde te houden. Echte wandelkleding hebben we verder niet. Om ons heen zien we wat dit betreft
van alles voorbij komen: de meest sportieve en opvallende kleding tot
mensen die in hun gewone kloffie voorbij komen. Maar allemaal hebben ze goede schoenen en, vrijwel de meesten, één of twee wandelstokken.

We dragen in ieder geval beide 2 flessen water met ons mee (dat is dus 2 liter). Die gaan leeg. Onderweg kopen we ook nog de nodige liters. Dagelijks drinken we dus zeker 4 a 5 liter water. Dat zweten we overigens ook wel weer uit :)

En verder: ja, je wordt moe van wandelen, je gaat er van zweten. Daar
helpt geen oefening of uitrusting tegen. Als je daar geen zin in hebt:

neem de bus...

uitgebreid verslag van de eerste dagen...

Dag 1:  St.Bees-Ennerdale Bridge

Afgelopen nacht geslapen in een B&B in St.Bees. Gisteravond alvast naar het strand en startpunt van de wandeling gelopen. Eerste foto's genomen van een prachtig heldere kustlijn.

Hoe anders treffen we dat vanmorgen aan...dikke mist en weinig kust of kliffen te zien. We nemen enkele traditie's ter harte: we pakken een steen van het strand ( die zeulen we mee gedurende de reis om 'm weer bij Robin Hood's Bay op 't strand achter te laten) en we lopen met onze schoenen een stukje de Ierse zee in om ze te “dopen”. Verder doen we wat water uit de Ierse zee in een potje en dat dragen we vervolgens met ons mee naar de Noordzee. Zo dragen we deze wandeltocht letterlijk water naar de zee ! Nog een foto bij het C2C-monument and off we go.

Het blijkt al snel dat het vertrouwde (hoge) tempo van de Nederlandse wandelingen niet vol te houden is op de kliffen. Tandje lager, dus ! Meerdere mensen lopen het pad; een ieder in z'n eigen tempo. Na zo'n 2 uur wandelen over de kliffen (met mooi bloeiende brem, papagaaiduikers en mist) voert de route ons landinwaarts. Aan de voet van de eerste berg eten we onze, in Cleator gekochte proviand. Het weer doet 't prima; af en toe een mager zonnetje en een prima temperatuur (12 graden) om te wandelen.

Onze eerste berg is een steile. Regelmatig rusten helpt, maar wat kan een mens buiten adem zijn,zeg! Erik pakt z'n wandelstokken erbij en ervaart dat dat het lopen een stuk makkelijker maakt en hij loopt Anita voorbij. Anita wil de top halen op eigen kracht,maar komt meer dood dan levend boven. Een Engelsman die dit ploeteren vanaf de top staat te bekijken is hogelijk verbaasd dat de stokken die vanuit de rugzak steken niet gebruikt worden. Een uitgebreid goedbedoeld advies is het gevolg.

Contact is makkelijk gemaakt. Even uitblazen op de top en door ! Logisch gevolg van een berg óp moeten is dat je 'm ook weer af moet. De afdaling is heftig...in een hoek van 45 graden naar beneden. Stokken naar voren om een eventueel vallen te voorkomen en lijf met het gewicht vrijwel tegen de bergwand. De wand is zo stijl dat je niet eens het overzicht hebt wat je over 5 meter treft. Een aanslag op enkels en knieën ! Als we eindelijk beneden zijn moeten we onze voeten en enkels weer in hun oorspronkelijke anatomische stand terug brengen.

Een lieflijk kleine vallei brengt ons naar een drukkere autoweg; vervelend lopen, maar we weten dat deze weg leidt naar ons onderkomen voor vannacht; de Fox and Hounds in Ennerdale bridge.

Het blijkt een prachtig,oude Inn te zijn met een mooi ingerichte klassieke kamer voor ons. Moe zijn we niet echt,wel een beetje stijve spieren. Een warme douche doet dan wonderen. Een maaltijd nuttigen we in het lokale hotel; Erik krijgt het slechtste bier tot op heden en de maaltijd bestaat uit grotendeels gefrituurde zaken. Ach, honger maakt rauwe bonen zoet !  We gaan lekker vroeg naar bed (20.30) en hopen dat het spook dat hier rond schijnt te waren ons vannacht niet zal storen.



Dag 2:  Ennerdale bridge – Stonethwaite

Uiteraard beginnen we de dag met een Engels ontbijt. De lunch moeten we halen in een hotel iets verderop in het dorp.

Met vele andere wandelaars trekken we naar lake Ennerdale, alwaar de volgende etappe begint. Het is fris en helder.

Bij vlagen komen er wat regendruppels omlaag. Hoog boven ons liggen de toppen van de heuvels in een dikke mist. De wandeling rond het meer is prachtig. Het pad blijkt een smal geitenpad en halverwege bij Robin Hoods Chair (een brede uitstulping van de heuvel het meer in) moeten we bijna loodrecht omlaag. Het klauterwerk gaat ons goed af.

Ondanks het gegeven dat velen met ons de wandeling maken, lopen we toch al snel alleen. Wanneer we even rusten, worden we ingehaald. We beginnen de verschillende groepjes al te herkennen en zij ons. Dit geeft toch een aardige, extra dimensie aan de wandeling.  We geven de verschillende mensen maar namen.

Zo loopt een bijzonder krasse, oudere dame de tocht met een minstens zo oude vriend partner. Haar noemen we de dochter van Wainwright (de ontwerper van deze wandeling), ook worden we regelmatig ingehaald door een stevige man die zijn hele hebben en houden zowel op zijn rug draagt als in zijn handen heeft (tent!). Hij ziet er stoer uit en groet ons steeds vriendelijk en begint dan een voor ons onverstaanbaar praatje. Hem noemen we Rambo.

Enfin, na de wandeling langs het meer, zouden we de hoogte in kunnen maar ook door het dal de route kunnen vervolgen. Omdat de toppen nog steeds in een dikke mist zijn gehuld, besluiten we laag te blijven.

De wandeling door het dal blijkt toch ook via een flink stijgende weg te gaan. Uiteindelijk komen we aan bij het “black sail youth hostel”. De meest afgelegen jeugdherberg in Engeland en met slechts 2 slaapkamertjes. De meeste wandelaars gebruiken deze mooie plek om te lunchen en dat doen wij ook.
Na de lunch vervolgen we opgewekt de route. Totdat we bij een waterval komen waarlangs het pad vrijwel recht omhoog naar de top leidt. We ontkomen er niet meer aan en we beginnen de klim. Het is vreselijk: iedere stap omhoog moet ik mijn 120 kilo omhoog hijsen. Halverwege ben ik kapot. Het is niet anders: je moet door. Steeds rust ik even om mijn ademhaling onder controle te houden en uiteindelijk kom je natuurlijk gewoon boven.

De mist blijkt geheel verdwenen te zijn. In het hoogland is het dan ook genieten van de geweldige uitzichten. We kijken zelfs nu tot naar de Ierse zee en aan alle kanten zien we de meren van het lake district in de indrukwekkend woeste heuvels liggen. We lopen op een oude “slate” mijn af: deze ligt in de diepte. Om af te dalen moeten we een oude tramweg vinden. Die vinden we en deze blijkt stijl omlaag te gaan. Na deze moeizame afdaling, halen we in het bezoekerscentrum van de mijn wat te drinken. Van hier af vinden we de weg naar Stonethwait in het dal.

Stonethwait blijkt een boerengehucht te zijn. Onze B&B een oude farm. Tot onze verrassing worden we verordonneert om onze schoenen eerst uit te doen. De kamer is klein: er past precies een akelig krakend bed in. De badkamer moeten we delen.

We eten in een pub, verder in de straat. De pub kent slechts een paar tafeltjes en we hadden eigenlijk moeten reserveren. Om de één of andere reden haalt de waardin haar hand over haar hart en krijgen we een minitafel toegewezen waar we op krukken moeten zitten... Prima, we zijn verzekerd van een maaltijd. Een prima maaltijd en een goed glas ale.

Dag 3: Stonethwait - Grasmere

In kilometers vandaag een korte wandeling: iets van 14 kilometer. De wandeling begint langs een rivier en voert ons door een dal. De weg stijgt voelbaar en aan het eind van het dal wacht ons de eerste klim van vandaag.

Het gaat ons inmiddels verbazend goed af en we komen opnieuw boven de heuvelrug uit in een weids landschap. We moeten omlaag richting een punt waar we kunnen kiezen uit de High en de Low route.
De High route betekent feitelijk dat we bovenaan blijven. Kiezen we voor de low route, dan dalen we af en vervolgen de weg naar Grasmere via een vallei beneden ons. We kiezen voor de High route. Dat betekent toch enkele flinke klauterpartijen om de verschillende toppen te bereiken. Het uitzicht is echter steeds opnieuw adembenemend.

We genieten volop en doen het rustig aan. Uiteraard worden we steeds opnieuw ingehaald door inmiddels ons bekende groepjes en wandelaars. De meesten zwaaien vriendelijk en informeren of we "okay" zijn. Nou, dat zijn we. Later steekt er een koude wind op. Wanneer we in de luwte lopen, is het snikheet door de zon.

Wanneer we om de heuveltop heengaan en in de wind terecht komen, heb ik soms zelfs de neiging om mijn handschoenen aan te doen. Na enkele uren bereiken we de laatste top. Al enige tijd zien we ver beneden ons Grasmere in haar vallei liggen. De plaats wordt door iedereen geroemd om haar lieflijkheid. Van boven zijn de bloesems aan de bomen en het felgroene gras in ieder geval goed te zien.

De afdaling is rampzalig. Zeer stijl omlaag over een keienweg, waarvan vele keien nog los liggen ook. Het kost ons zeker 1 1/2 uur om in de vallei uit te komen. Eenmaal daar vinden we al snel onze weg naar Chestnut Lodge, ons volgende verblijf. Het is een uur of vier wanneer we op het bed neerploffen.

Grashmere

Vandaag een rustdag na drie fantastische wandeldagen dwars door het Lake District. Vanmiddag een uitgewerkt verslag met foto's (als het lukt). Nu eerst cappuccino met lemon cake.

Berg

Net onze eerste berg beklommen. Fantastisch uitzicht tot aan de Ierse zee. Jawel de zon schijnt!