St. Bees

Vanavond naar het strand gelopen. Het was helder weer en de temperatuur heel zacht. We hebben een steen uitgezocht om mettertijd weer in de Noordzee te gooien. Traditie en Engeland staat bol vd tradities, vandaar.

In een pub gegeten. Ik had een cumbrium stoofpot en Anita natuurlijk iets vegetarisch. Dat laatste bleek vooral paprika te zijn, dus het vegetarische gerecht werd voor mij. Gecombineerd met een uitstekende lokaal bier: perfect. Nu vroeg slapen: morgen 7.30 ontbijt.

Boemel

De diesel is gestart. We gaan richting de kust. Na alle hoge snelheidstreinen, kruipen we nu door het landschap. Voorlopig zijn dat leegstaande fabrieken. Om ons heen drinkt iedereen bier. Om 16.30 zijn we in st bees.

Naar het noorden

We stuiven momenteel met een enorme vaart naar het noorden. Iedereen wil die kant op: de trein is afgeladen vol. Buiten een landelijk, glooiend landschap. Het is bewolkt maar droog. Om 15.47 uur zijn we in carlisle. Dan de boemel naar st bees.

wat nemen we mee

Er is vaak belangstelling van medewandelaars, hoe de bagage er uit ziet. Omdat we bagagetransport hebben geregeld, kunnen we wat meer meenemen.

In ons dagrugzakje:
1) coast to coast path- gids. Wij kozen voor de trailblazerserie, deel 3. Auteur: Henry Stedman
2) kompas: recta dt 120 (basismodel)
3) kaarten: Harvey, c2c west en east: deze kaarten zijn 100 % waterproof en kennen een zeer handige indeling. Schaal 1:40.000
4) GPS: Magellan, sportrak pro: van tevoren heb ik de waypoints van het c2c pad al ingeladen
4) vocht: 2 literflessen water (SIGG-flessen)
5) lunchpakket
6) fruit
7) reddingsdeken (klein en licht aluminium deken)
8) setje blarenpleisters
9) rol druivensuikersnoepjes
10) set lichtgewicht wandelstokken (opvouwbaar)
11) fototoestel (Canon, powershot S5 IS)
12) set gamaschen (bescherming schoen en onderbeen bij erg vochtige ondergrond)
13) regenbroek
14) rol toiletpapier
Het rugzakje weegt plm. 3 kilo (excl. water)

In mijn jaszak heb ik nog mijn I-pod bij me. De muziek, een luisterboek of een podcast helpt me tijdens het wandelen regelmatig door een dood punt heen. Ook heb ik een mobiele telefoon bij me. Omdat het C2C pad nogal eens door een dikke mist kan zijn bedekt en er in de heuvels niet altijd aangelegde paden zijn, is ons aangeraden een alarmfluitje mee te nemen. Die hebben we aan onze jas vastgemaakt.

Bagagetransport:
1) kleding: wandelbroeken, wandelsokken, ondergoed, shirts, overhemden
2) paar sandalen
3) toiletspullen
4) oude lap top
5) externe harde schijf
6) prepaid dongle voor internetverbinding (alhoewel sommige hotels ook wireless netwerk hebben)
7) e-reader: hier staan meer dan voldoende boeken op. Ik moet nu eenmaal dagelijks kunnen lezen.

De reis.
De reis naar Saint Bees leggen we af met de trein: met de TGV vanuit Rotterdam naar Brussel, aldaar overstappen op de trein naar Londen (via de chunnel, eindelijk een keer). Vanaf Londen naar Carlisle en van daar met een boemeltje weer omlaag naar Saint Bees. We vertrekken om 5.50 uur van huis en verwachten rond 16.30 uur in Saint Bees te zijn.
Terug varen we. Vanaf Hull nemen we de nachtboot van 21.00 uur naar Rotterdam. We komen de volgende ochtend om 09.00 uur aan. Tussen heen en terug zit dus die wandeling... van ruim 300 kilometer... tja... gekkenwerk.... hmmm.... nog één nacht..... pfff.

inpakken maar nog niet wegwezen

Vandaag hebben we onze spullen bij elkaar gezocht en de tassen ingepakt. Het ziet er allemaal stoer uit, maar tijdens de wandeling dragen we alleen een dagrugzakje. De meeste bagage wordt naar het volgende hotel getransporteerd. Inderdaad, een hoed: de afgelopen dagen in Nederland enkele keren in de stralende zon gelopen en erg verbrand :( Stokken? Jawel, die schijnen goed te werken wanneer je een berg op moet. Gister is Petra langs geweest. Vanavond uitgenodigd bij mijn ouders voor een diner. Morgen nog een paar inkopen doen en dan moet het maar gebeuren...

enige achtergronden

Natuurlijk ook om het "bloggen" wat onder de knie te krijgen, nog wat over het c2c (de gebruikelijke afkorting voor coast to coast) pad en de voorbereidingen.

Het pad begon haar eigen leven na de publicatie in 1972 van de gids hiernaast. De auteur, Alfred Wainwright, had toen al vele wandelroutes op zijn naam staan. Het coast to coast pad zou hem wereldberoemd maken. Hij noemde de gids zeer bewust "a coast to coast walk". Hij verafschuwde de gedachte dat degenen die deze wandeling gingen maken, slaafs zijn route zouden volgen. Ieder volgt zijn eigen pad en dat werd door hem nadrukkelijk gestimuleerd. De gids is opgedragen aan "de tweede persoon die deze route gaat lopen"

Dat zijn Anita en ik in ieder geval niet: inmiddels hebben vele duizenden de wandeling gemaakt. De meeste in de oorspronkelijke richting (n.l. van de west- naar de oostkust), maar er zijn er ook velen die de richting hebben omgedraaid. En, inderdaad, de latere routebeschrijvingen laten inmiddels vele alternatieve routes zien. Wainwright zou het prachtig hebben gevonden.

Hoe je de route ook loopt, het is onontkoombaar dat je door de mooiste gebieden trekt die Engeland je te bieden heeft. Alhoewel velen ieder jaar de route weer gaan lopen, is het wandelgebied zo uitgestrekt, dat je volledig opgaat in de overweldigende natuur. Wanneer je zo je plaats onder de hemelboog weer begrijpt en hier nog van geniet ook, zal Wainwright tevreden glimlachen. De plaatjes bij dit bericht heb ik nu nog geplukt van internet (http://flickr.com/photos/31194668@N00/2646629781), maar over een paar weken hoop ik onze eerste, eigen foto's te kunnen oploaden.

voorbereidingen

Het begon met een documentaire op de BBC. In de verschillende delen die we zagen, ontdekten we het coast to coast pad. Een wandeling die dwars door Engeland heen voert: van de Ierse zee, naar de Noordzee. De wandeling doorkruist verschillende grote natuurgebieden: het lakedistrict, de Yorkshire dales en tenslotte de North York moors. We zijn zelf al lange tijd wandelaars: Nederland hebben we al verschillende keren van Noord naar Zuid doorkruist en we hebben enkele rondwandelingen, waaronder langs de oevers van het IJsselmeer, gemaakt. We zochten al naar mogelijkheden om ook buiten Nederland te wandelen. Het "coast to coast" pad bleek precies aan te sluiten op wat wij zoeken in een wandeling: natuurschoon, eenzaamheid en bovendien houden we van de Anglicaanse cultuur. Het moest het c2c pad worden. Maar hoe bereid je je hierop voor? Natuurlijk, door te wandelen. Dat hebben we gedaan. Maar, met name in het Lake District zullen we flinke heuvels (tot soms ruim 900 meter hoogte) moeten beklimmen. Wat voor materiaal heb je nodig en wanneer loop je het best deze wandeling?

Gelukkig bleek er (heel) veel informatie beschikbaar. Mei bleek een mooie maand te zijn, alhoewel het boven in de heuvels nog steeds erg koud kan zijn. Regen en mist horen bij dit deel van het land, dus daar ga je mee te maken krijgen. Het pad kent geen officiele markering, dus ook goede kaarten, een kompas of GPS zijn noodzakelijk wanneer je alleen boven in de heuvels loopt. Het regelen van onderdak en vervoer van de bagage is geen enkel probleem: er zijn vele bedrijfjes die dit keurig voor je regelen. Wij kozen voor Sherpa Van.

Toch blijft het spannend of het allemaal gaat lukken. Anita heeft regelmatig flink last van haar rug (maar tijdens onze wandeltochten valt dit meestal mee) en ikzelf ben domweg te zwaar en het lukt me natuurlijk nooit om voor 1 mei voldoende af te vallen. Dat betekent toch enige zorg om mijn knieën wanneer we de heuvels gaan beklimmen. Mijn conditie is wonderlijk genoeg altijd in orde.

Het is nu 23 april en over 2 weken zijn we net aan de wandeling begonnen. We hebben geoefend, goede spullen gekocht, hotels geboekt en het nodige gelezen en kaarten bestudeerd. Het zal ongetwijfeld allemaal toch weer anders zijn dan we ons hadden voorgesteld. Beter. Mooier.